"Kobiety na skraju załamania nerwowego" to kolejna znakomitość, której nie wolno pominąć, jeżeli się mówi o Almodovarze i jego dziełach. Jest to już dość stary film, bo z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku, aczkolwiek jest to produkcja, którą należy zaliczyć do naprawdę udanych (niestety nie o wszystkich starych filmach Almodovara można z ten właśnie sposób powiedzieć). "Kobiety na skraju załamania nerwowego" to film, w którym - jak sam tytuł zresztą nieomylnie wskazuje - głównymi bohaterkami są kobiety i to one grają tu pierwsze skrzypce. Główną bohaterką jest Pepa, która za wszelką cenę nie chce ulec depresji, jakiej nabawiła się po tym, jak porzucił ją jej małżonek. Przeżyli ze sobą bardzo wiele długich lat i dla kobiety jest to szokiem z prawdziwego zdarzenia, nie spodziewała się czegoś takiego. Niestety, Pepa najwyraźniej ma pecha, bo tak się jakoś niefortunnie składa, że nic nie wychodzi jej tak, jak by sobie tego życzyła, nawet próba samobójcza kończy się zadziwiająco.